Redakcja

TOP 20 najczęściej czytanych tekstów w 2020 r.

Poruszające wyznanie Justyny Bargielskiej, rozmowa o systemie kościelnym z Tomaszem Polakiem, osobiste i budzące emocje oskarżenie Janusza Poniewierskiego skierowane do polskich biskupów, antynatalizm i prokrastynacja… Przypominamy teksty z mijającego roku, które cieszyły się największą popularnością na naszej stronie internetowej.

  1. Na karuzeli, Justyna Bargielska (wrzesień 2020 r.) – tekst nominowany do nagrody Grand Press 2020

„Nie mogłam się zgodzić na to, że mam chorobę afektywną dwubiegunową. Chciałam, żeby moje skoki ze spadochronem, pisanie w miesiąc całych książek, moja nierozsądna zdolność do błyskawicznego zakochiwania się, żeby to wszystko, co nadawało mojemu życiu sens, a przede wszystkim blask, wynikało z tego, kim i jaka jestem, a nie – co mi jest.”

 

2. Kościelnej maszyny nie da się naprawić, Tomasz Polak w rozmowie z Michałem Jędrzejkiem (listopad 2020 r.)

„Reformatorzy w Kościele byli i będą, a system jest wciąż taki sam. Gdy Franciszek z Asyżu próbował tworzyć Kościół ubogi, to jego reforma została zneutralizowana w ciągu jednego pokolenia. Z obecnym papieżem będzie tak samo. ”

 

3. Halo, pasterze – tu owca, Janusz Poniewierski (grudzień 2020 r.)

„Oskarżam Was, że milczeliście, chociaż wiele wskazuje na to, iż przynajmniej niektórzy z Was wiedzieli o abp. Paetzu i kard. Gulbinowiczu… Dlaczego żaden z Was nie zaprotestował – w imię więzi z Jezusem i Ewangelią, którą przy każdej okazji deklarujecie? Czy w taki sposób – przez przemilczanie i tuszowanie – chcieliście bronić dobrego imienia Kościoła? Czy aż tak bardzo zależało Wam na władzy i splendorach? A może wmawialiście sobie (jak niegdyś PRL-owscy działacze partyjni), że musicie trwać na stanowiskach, aby na Wasze miejsca nie przyszli gorsi?”

 

4. Zabijanie Boga, Dominika Kozłowska (listopad 2020 r.)

„Władza w Kościele służy dziś nie dobru ludzi, ale zachowaniu pozycji, obronie statusu i zastanej formy życia. To jedyne wyjaśnienie, które pozwala mi zrozumieć, dlaczego Kościół trzyma się swojej archaicznej, absolutystycznej struktury. Twierdzenie, że taka forma organizacji stanowi wolę Boga, to dla mnie oszustwo.”

 

5. Przeciw złudzeniom. Antynatalizm i jego argumenty, Mikołaj Starzyński (styczeń 2020 r.)

„Czy posiadanie dzieci jest moralnie wskazane, neutralne czy naganne? Są ludzie, którzy udzielają stanowczej i radykalnej odpowiedzi: płodzenie potomstwa jest niedopuszczalne i wszyscy – niezależnie od kontekstu – powinniśmy z niego zrezygnować. Takie poglądy określa się mianem antynatalizmu.”

 

6. Państwo podziemne, Łukasz Najder (wrzesień 2020 r.)

„Nasze przeświadczenie, że w dobie COVID-19 „wszyscy” odizolowali się od wszystkich w swoich przestronnych, zaikeowanych mieszkankach – i że „każdy” oddaje się w nich kulinarno-czytelniczej pasji – było w znacznej mierze iluzją wynikającą z braku zainteresowania tym, co poza nami, a nie oglądem rzeczywistości.”

 

7. Jestem z Tobą,  z Maciejem Biskupem OP rozmawia Mateusz Burzyk (luty 2020 r.)

„Abp Marek Jędraszewski powinien być świadomy, że wypowiadając z ambony słowa o „tęczowej zarazie”, może ludziom zasugerować, że są one czymś więcej niż tylko jego opinią. Dlatego postrzegam je jako nadużycie urzędu – co, niestety, zdarza się hierarchom także w innych przypadkach, jak np. tuszowanie pedofilii czy przemocowe relacje z podlegającymi im księżmi.”

 

8. Przemyślmy to od nowa, z ks. Andrzejem Kobylińskim rozmawia redakcja miesięcznika Znak (grudzień 2020 r.)

„Od kilkunastu lat stawiam tezę, że katolicyzm trzeba w pewnym sensie wymyślić na nowo. Pytanie brzmi, jak przeprowadzić tę reformę, żeby Kościół katolicki pozostał po niej wciąż sobą.”

 

9. Czyje są Prusy Wschodnie, Marcin Wilk (marzec 2020 r.)

„Pojęcia „Prusy Wschodnie” na ogół używamy w odniesieniu do obszaru geograficznego: terenu północno-wschodniej Polski, Obwodu kaliningradzkiego czy okręgu Kłajpedy. Klasyczne pogranicze, można rzec. Fascynujące w dodatku – bo w ciągu stuleci będące świadkiem historii. Prusy Wschodnie raz stanowiły integralną część Prus, kiedy indziej oddaloną prowincję. Były one, można dodać, częściej przedmiotem niż podmiotem polityki. A jednak mimo to należy zauważyć tożsamość regionu. Dowodzi tego także twórczość literacka czy refleksja kulturoznawcza i publicystyczna. I o tej właśnie idei „wschodniopruskości” mówi prezentowany tom.”

 

10. Język potrzebuje snów, z Wiesławem Myśliwskim rozmawia Wojciech Bonowicz (październik 2020 r.)

„Cała literatura polega na przezwyciężaniu sztuczności, nasłuchiwaniu i obserwowaniu ludzi. Wnikaniu w ich zachowania, mowę i emocje. Pisarz ma stworzyć z tych przeżyć nowy świat.”

 

11. Homofobia niszczy polskie rodziny, Dominika Kozłowska (luty 2020 r.)

„Słyszymy ostatnio – również ze strony ludzi Kościoła – wezwania do „obrony rodziny” przed różnymi dość wydumanymi zagrożeniami. Tymczasem jedną z rzeczy, która naprawdę zagraża dziś wielu naszym rodzinom jest brak miłości rodzicielskiej lub siostrzanej / braterskiej wobec osób nieheteronormatywnych.”

 

12. Marzenie o Kościele, z Justyną Zorn rozmawia Maria Rościszewska (listopad 2020 r.)

„Mam takie marzenie, aby na czele naszego lokalnego Kościoła był biskup, którego mogłabym spotkać w SKM-ce, bo nie woziłby się limuzynami po mieście. Który raz w tygodniu odwiedzałby chorych w hospicjum. Biskup, który pamiętałby, że życie nie toczy się tylko w pałacach i urzędach.”

 

13. Mówię ci, przesuń się, Olga Gitkiewicz (styczeń 2020 r.)

„Psychologowie i terapeuci mówią, że odkładanie na później to rodzaj choroby cywilizacyjnej, jeszcze jeden, obok hazardu, przejadania się i nadmiernego zadłużania się, przejaw kłopotów z emocjami. Ja myślę, że może chodzić po prostu o poczucie kontroli.”

 

14. Nie zarazić się złym językiem, z Michałem Rusinkiem i Katarzyną Kłosińską rozmawia Michał Jędrzejek (marzec 2020 r.)

„W polityce możemy kogoś traktować jak partnera – tak byłoby najlepiej. Może on być konkurentem – jak w sporcie. Często jest jednak wrogiem – jak na wojnie. Na wojnie nie chodzi o to, by dojść do porozumienia, ale by zniszczyć tego, kto jest po drugiej stronie. To może być droga od słów do przemocy.”

 

15. Moje dziecko jest, Urszula Pieczek (luty 2020 r.)

„Dzieci, które dokonują coming outu przed swoimi rodzicami, boją się odrzucenia, braku wsparcia, niezrozumienia. Z kolei rodzice najczęściej nie są na taką wiadomość przygotowani, nie wiedzą, jak powinni zareagować, obawiają się o przyszłość dzieci. Coming out to nie tylko ujawnienie czy konfrontacja, ale także rewizja tożsamości rodzicielskiej.”

 

16. Nie urodzić się wcale, Joshua Rothman (styczeń 2020 r.)

„David Benatar może być najbardziej pesymistycznym filozofem świata. Jako antynatalista wierzy, iż życie jest tak złe, tak bolesne, że przez wzgląd na współczucie ludzkość powinna zaprzestać prokreacji.”

 

17. Krótka historia Polsk i Polaków, Łukasz Najder (marzec 2020 r.)

„Skończyłem liceum, zacząłem studia. Tak zwane dziewięćdziesiąte osiągały pełnię. Wtedy to, powodowany ciekawością i nudą, sięgnąłem po treści prawicowe. Okazało się, że to, co brałem za życie, nie było życiem. Umysłowe lenistwo i naiwna wiara w oficjalne przekazy z liberalno-postkomunistycznych mediów uczyniły ze mnie łatwy cel. Niewykluczone też, że Kiszczak z Mazowieckim dodawali czegoś do wody.”

 

18. Przygody „boga filozofów”, Michał Jędrzejek (luty 2020 r.)

„Choć sam termin „bóg filozofów” pojawił się w poł. XVII w., rozmaite koncepcje boskości były obecne w filozofii już w starożytności, a formułowane bywają też współcześnie. Praca Stefana Klemczaka stanowi imponującą próbę opowiedzenia dziejów tej kategorii.”

 

19. PKP i PKS, czyli polski kot Schrödingera, Krzysztof Wołodźko (marzec 2020 r.)

Prywatne nie zawsze jest lepsze. Prywatna komunikacja busowa jest niestabilna, ma ograniczone logiką zysku zasięgi, obejmujące niemal wyłącznie dochodowe trasy (i to w określonych godzinach), rzadko sprzyja klientowi, zwykłą rzeczą okazuje się częsta zmiana przystanków, brak jakichkolwiek czytelnych rozkładów jazdy – zależnych tak naprawdę od widzimisię właściciela.

 

20. Puk, puk. Kobiety w Kościele, z Zuzanną Radzik rozmawia Mateusz Burzyk (maj 2020 r.)

„Przez katolickie feministki pontyfikat Jana Pawła II został zapamiętany jako czas, gdy skończyła się życzliwość dla podnoszonych przez nie tematów. Właściwie trzeba było zejść do podziemia. Dziś powoli z niego wychodzimy.”