Postromantyczność koncentruje się wokół presji kulturowej wywieranej na jednostkę, by wchodziła w heteronormatywne związki; dyskryminacji i ostracyzmu, z którymi zmagają się osoby wyłamujące się stylem życia z tego wzorca; emocjonalnych i ekonomicznych konsekwencji samotności; organizacji systemów społecznych wokół udogodnień przeznaczonych dla małżeństw. Laurent-Mayard pokazuje, że obecnie dla zbyt wielu tak projektowana rzeczywistość jest wykluczająca. Autorka stara się zarysować teorię „społeczeństwa postromantycznego”, wskazując kierunki zmian w mentalności i sposobie życia.
Najmocniejszą stroną książki jest jej silne zorientowanie na wspólnotę. Francuzka przywiązuje dużą wagę do relacji przyjacielskich, w tym do istotności tworzenia „rodzin z wyboru”. Zwraca uwagę, że obecny mit samowystarczalności pary / rodziny nuklearnej jest całkowicie niezgodny z modelami wybieranymi przez większą część historii, a izolacja połączona z nastawieniem na indywidualizm prowadzi do osamotnienia i depresji. Ludzie potrzebują siebie nawzajem, choć nie zawsze muszą realizować relacje według utartych schematów.
Pisarka, opierając się na doświadczeniu bycia osobą aseksualną i aromantyczną, niejednokrotnie dokonuje jednak zbyt mocnych generalizacji, jakby zapominając, że wiele osób definiuje swoje potrzeby inaczej. Tymczasem możliwe, że zamiast postulować radykalne zmiany w sposobach, na jakie wiążą się ze sobą ludzie, wystarczy szerzej otworzyć dyskusję na wartości życia wspólnotowego i rozwijać empatię.
Aline Laurent-Mayard
Postromantyczność. Jak uratować miłość
tłum. Juliette Solska, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2025, s. 320
