Co zrobić, żeby pokazać złożoność doświadczenia macierzyństwa? Spleść ze sobą parę przekonywających historii bohaterek w odmiennych sytuacjach życiowych.
Choć przepis na książkę o decyzji, by zostać matką wydaje się prosty, jego realizacja wymaga sporego kunsztu. Verena Kessler, autorka z Hamburga, podołała niełatwemu zadaniu ukazania pełnego obrazu rozterek towarzyszących rodzicielstwu w powieści Ewa. Tytułowa bohaterka, nosząca jakże symboliczne imię, to nauczycielka o silnym charakterze i równie silnym przekonaniu, że kryzys klimatyczny wymaga ograniczenia dzietności. Celem Evy Lohaus jest rozpoczęcie dyskusji o ratowaniu świata zadeptywanego przez miliardy ludzkich nóg. Jej głos zostaje jednak szybko zniekształcony i pochwycony przez falę hejtu. Przyczynia się do tego mimochodem Sina, skupiona na walce o zajście w ciążę.
Czytaj także
Jak przeżyłyśmy dzieciństwo
Termin „walka” nie jest tu przesadą – choć ona i jej mąż Milo są zdrowi, nie udaje im się spełnić marzenia o dziecku. Marzenia o sile, która ma moc zniszczenia kochającego się związku bohaterów.
W splot fabularnych wątków dostają się jeszcze dwie nitki – jedną z nich jest historia siostry Siny, przytłoczonej wychowaniem trójki małych dzieci, a drugą opowieść o szkolnej sekretarce – pozornie postaci drugoplanowej, której ból po stracie dziecka przyczynia się do odegrania istotnej roli w losach samej Evy.
Verena Kessler to przede wszystkim mistrzyni kontekstu – każda podejmowana przez nią kwestia oglądana jest z wielu stron, aż jednoznaczny osąd przestaje być możliwy. Jej powieść zadaje pytanie o sensowność prokreacji podczas końca świata. Pytanie, na które – rzecz jasna – nie ma dobrej odpowiedzi. Jest za to dobra książka.
Verena Kessler, Ewa, tłum. Małgorzata Gralińska, Wydawnictwo Filtry, Warszawa 2026, s. 232
