Stephen Greenblatt: Shakespeare nie żył wbrew swojej epoce

Przed 1989 r. wykładałem Shakespeare’a w NRD, Czechosłowacji, na Węgrzech. Nigdy nie wychodziłem poza koniec XVI w. Ale wiedziałem – i co ważniejsze, moja publiczność wiedziała – że to, o...

„Ile waży kopalnia?” O „Bliznach” Marty Tomczok

„Kiedyś przyjdzie moment, że wielkie tereny, pod którymi znajdował się węgiel, zostaną wyeksploatowane. Na powierzchni nie będzie wtedy wielu dzisiejszych osiedli, nie będzie lasów, łąk, dróg, rzeczek. Będą tylko hałdy...

Bogusław Kierc | Moi, mistrzowie

Hwang Jungeun, „Sto cieni”. Cicha opowieść o znikającym świecie

Relacje – bliższe i dalsze, dają poczucie przynależności i zrozumienia. Jak gra w badmintona w świetle księżyca – rozświetlają codzienność i nie pozwalają cieniom powstać zbyt wysoko

„Minione światy”Hallidaya:paleontologia nie jest apolityczna

Paleontologia opiera się często na łucie szczęścia: wielu żyjących miliony lat temu stworzeń nigdy dogłębnie nie zbadamy, ponieważ nie zachowały się po nich żadne ślady w zapisie kopalnym. O innych...

Akademia Pisarska: jak napisać dobry dialog?

Dobry dialog niemal nigdy nie rozgrywa się wyłącznie między rozmówcami. Nie jest tylko wymianą informacji, lecz starciem ukrytych intencji

Schronienie w drodze

„Mieszkam wśród Możliwości – / Dom to od Prozy piękniejszy – / W Ścianach ma więcej Okien – / W Drzwi – także zasobniejszy” (tłum. T. Sławek) – pisała Emily...

Miłość w czasach postkolonializmu

Desai to autorka podejrzliwa wobec lakoniczności. Jej proza jest wielogłosowa, zmysłowa, a język tak gęsty, że chwilami wydaje się radośnie balansować na granicy grafomanii

Dorastanie do władzy

Będąc w wieku takim jak Kathy czy Sally, można ją czytać jako historię o dorastaniu, która zawsze niesie ze sobą coś mrocznego, nierozpoznanego. W gruncie rzeczy wydaje się dorastaniem do...

Schowaj mnie w oku

Gdy jedna z bohaterek wchodzi w posiadanie konia – bardziej adekwatnie będzie powiedzieć, że zostaje przez niego wybrana na przyjaciółkę – daje mu na imię Gliff, co w Szkocji oznacza...

Co powinno się wydarzyć

To nie zostało pomyślane: że nie trzeba całować. Nie zostało pomyślane, iż z perspektywy zwłok – gdyby zwłoki mogły przyjąć jakąkolwiek perspektywę – złożony i niezłożony pocałunek jest taki sam...

Moi, Mistrzowie | Konrad Góra

Poezja jako odkurzacz dmący w trąbkę? A dlaczego nie

Stodoła

Z belki pod dachem zwisał tłusty sznur zakończony hakiem, jego grot oblepiały kłaki świńskiej szczeciny. Pod nim leżało drewniane koryto z czterema uchwytami. Było wydrążone z jednego pnia wierzby, tak...

Dzieci kontra koniec świata

Verena Kessler to przede wszystkim mistrzyni kontekstu – każda podejmowana przez nią kwestia oglądana jest z wielu stron, aż jednoznaczny osąd przestaje być możliwy. Jej powieść zadaje pytanie o sensowność...

Jak przeżyłyśmy dzieciństwo

Z monstrualnej kupy szmat, ubrań z przygranicznych second handów rodzi się przejmująca opowieść o kobiecej solidarności, której zasięg jest mimo wszystko w patriarchalnym świecie mocno ograniczony

Napięty biceps matki

Na obraz matki – zestresowanej, czułej, ale i nieustannie zawstydzanej i strofowanej przez społeczeństwo – składają się choćby precyzyjnie nazwane mięśnie

Świadectwo przyjaźni

„Sztuka to ludzie i spotkania. Każde dzieło – wiersz, obraz, film, performance, instalacja – to nasz list do świata, próba zbudowania z nim więzi, osobistego porozumienia. Dlatego tak ważne, byśmy...

Ręce Zadie

Smith jest tu, jak zawsze, dokładna. Nawet w rzeczach małych widzi szanse na wyłom, portale na inny świat

Migotliwy spokój gwiazd

„Mieszkam wśród Możliwości – / Dom to od Prozy piękniejszy – / W Ścianach ma więcej Okien – / W Drzwi – także zasobniejszy” (tłum. T. Sławek) – pisała Emily...

Pani Adichie kupuje kwiaty sama

Chimamanda Ngozi Adichie w świecie literatury i feminizmu uchodzi na przemian za ikonę bądź czarną owcę. Można ją kochać albo nienawidzić. Ale nie sposób pozostać wobec niej obojętnym

Tylko pisać

Słowa są dla Anandy Devi azylem, warunkiem istnienia. Są materialne i zmysłowe, rodzą się z jej ciała. A jednocześnie słowa nigdy do końca nie należą do niej

Gotowi do gry o wszystko

Chłopcy jedli, ze spokojem obserwując sztukmistrza z kubkami w ciemnych jak rodzynki dłoniach ze złotymi sygnetami na kciukach. Igrał ze szczęściem