70 lat tradycji. Inspirujemy Prowokujemy Dyskutujemy

Życie jak ze snu

Węglan litu, haldol, neuroproxin, maxiphenphen, silencior, valdignore, seconal, nembutal, valium, librium, miltown, placid – to nazwy leków, które bohaterka książki Ottessy Moshfegh przyjmuje, by móc spać. Niektóre z nich mają tak silne działanie, że prozac czy xanax to przy nich „niewinne dropsy”.

Bezimienna dziewczyna („zbyt fajna, by mieć imię”) jest młoda, piękna, inteligentna i chuda. I zamożna. Ma więc wszystko to, czego inni mogą jej zazdrościć. Ona jednak postanawia się odwrócić od życia, wybierając sen, niczym śpiąca królewna, jednak na własne życzenie.

Odcina się od znajomych (choć jej przyjaciółka Reva, bulimiczka, regularnie ją odwiedza), pracy, nie ma partnera. Pomiędzy długimi godzinami snu ogląda jedynie stare filmy na kasetach VHS. Jej zachowanie można tłumaczyć spóźnioną żałobą po śmierci obojga rodziców lub osobistym protestem przeciwko kultowi pięknego, młodego kobiecego ciała, które ma być chude, ale też żywe. Przeciwko konsumpcjonizmowi. Przeciwko życiu, które zna.

Książka Moshfegh kończy się 11 września 2001 r., w momencie zamachu na World Trade Center. Bohaterka wybudza się ciut wcześniej, choć nie wiadomo, czy po roku spania i przyjmowania końskich dawek leków to wciąż ta sama osoba. Trudno spać, gdy świat staje w płomieniach, ale to nie jest przebudzenie z amerykańskiego snu. Dziewczyna zasnęła, by go nie śnić. Zatem przebudzenie do czego? Bohaterka wychodzi do świata, który na jej oczach gwałtownie się zmieni. Jak będzie z nami, gdy opuścimy swoje mieszkania po przymusowej izolacji?


Ottessa Moshfegh

Mój rok relaksu i odpoczynku

tłum. Łukasz Buchalski, Wydawnictwo Pauza, Warszawa 2019, s. 272


 
 

Zapisz się
do newslettera
a otrzymasz:

● 35% rabatu na dowolny numer miesięcznika
● informacja o promocjach, wydarzenich i spotkaniach autorskich

email marketing zapewnia MailPlanner

Newsletter