Dwadzieścia dwa – tyle lat mają polska demokracja i reprezentanci najmłodszego pokolenia zaangażowanego w zmianę kształtu polskiej sfery publicznej. Jak sądzę, wielu Polaków oczekuje, że osoby urodzone w demokratycznej Polsce albo w ostatnim dziesięcioleciu istnienia PRL-u powinny wnieść do życia społecznego nową jakość. Wszak w przeciwieństwie do poprzednich pokoleń nie są oni tak silnie skażeni mentalnością <i>homo sovieticus</i> – postkomunistycznym syndromem ucieczki przed wolnością.