Wychowałam się wśród starych kobiet. Na werandzie naszego wiślańskiego domu rządziła moja prababka Stefa i jej dwie siostry, Aniela i Walerka. U schyłku PRL-u wszystkie były już pod osiemdziesiątkę, a ja, wówczas kilkuletnia, siadywałam na ryczce, niebieskim drewnianym zydelku, i drylowałam śliwki albo obierałam groszek w cieniu ich wszechmocnej obecności. Tak spędzałyśmy każde lato. A że lipce były wtedy deszczowe, a pogoda iście luterska, jak mawiał Jerzy Pilch, i jak zaczynało padać na początku wakacji, to potem padało przez dekadę. Było więc dużo czasu na siedzenie na werandzie. I tak poranki przechodziły płynnie w popołudnia, a następnie w wieczory, wjeżdżała herbata z prądem, szydełka szły w ruch, plątały się nitki i rodzinne opowieści. Byłam wtedy przekonana, że starość nieodłącznie wiąże się z mocą, a siwe pierścionki kręconych na wałki loków na skroniach mojej prababki są koroną i symbolem władzy. Mężczyźni w naszej rodzinie, cisi, bladzi sercowcy, odchodzili przedwcześnie albo nawet jeśli żyli, to skuleni w cieniu tej starki nad starkami, pięknej urodą cokolwiek nienachalną, z dużym nosem i brwiami, które wyglądały, jakby ktoś je zamaszyście pociągnął węglem, a które mam po niej, co upodabnia mnie do młodego Breżniewa.