Archiwa Kultura i Sztuka - Strona 153 z 193

Szukaj

Niewiele nas dzieli od Homera

z Markiem Węcowskim rozmawia Michał Jędrzejek

Można w Odysei zobaczyć pierwszą opowieść o powrocie weterana do domu, wielką poprzedniczkę takich filmów jak Łowca jeleni czy Rambo. Teksty Homera służyły zresztą jako narzędzie terapeutyczne do pracy z...

Niewiele nas dzieli od Homera — ilustracja: Jakub Kamiński

Fotografia. Trzy osoby wykonujące zsynchronizowany ruch przy okrągłej fontannie w parku. Każda osoba ubrana jest w jasną koszulę i czarne spodnie, siedząc lub opierając się o krawędź basenu z wodą, z jedną ręką uniesioną w podobnym geście. W tle widoczna jest zieleń drzew, krzewy oraz fragment rzeźby i ławki. Na kamienistym podłożu obok fontanny leży czarna torba.

Jak choreografia przejmuje scenę

Elżbieta Łapczyńska

Teatry instytucjonalne wyobrażam sobie jako wieloryby o ogromnej inercji, które ponad wszystko wielbią Wielkość i Stateczność, nic więc dziwnego, że przepływające obok zwinne tuńczyki wywijają zachwycające ewolucje. Te zwinne tuńczyki...

nowy performance współczesny teatr

Kadr z filmu "Grizzly Man". Górski krajobraz. Na pierwszym planie znajduje się mężczyzna w zabrudzonej pyłem, ciemnej koszuli. Na głowie ma chustkę. Nosi ciemnie okulary. Za nim stoi brunatny niedźwiedź. Oboje są w kamienistym strumyku.

Obojętność natury

Diana Dąbrowska

„Nie nakręciłem filmu przyrodniczego, lecz opowieść o ludzkiej naturze” – tak Werner Herzog określił Grizzly Mana (2005). Zdanie to można potraktować jako klucz do wizji reżysera: przedmiotem jego zainteresowania nie...

kadry-znaki szczególne kino dokumentalne

Czerwień jest mocna, błękit jest czysty

Emilia Konwerska

W przypadku artystów chorujących psychicznie, z niepełnosprawnością intelektualną, trudniej jest oddzielić dzieło od człowieka. Lecz czy portretowanie ogromnych pośladków wystarcza, żeby nazwać kogoś „niebezpiecznym zboczeńcem”

brut art granice sztuki Jim Woodrig

Schowaj mnie w oku

Karol Kleczka

Gdy jedna z bohaterek wchodzi w posiadanie konia – bardziej adekwatnie będzie powiedzieć, że zostaje przez niego wybrana na przyjaciółkę – daje mu na imię Gliff, co w Szkocji oznacza...

książki na lato

Rewolucja drugiego ekranu

Marcin Stachowicz

Dolina Krzemowa będzie jadła Hollywood tak długo, aż ogryzie wszystkie wyszarpane kawałki do białych kości. Lub – co mniej prawdopodobne – ktoś na górze postanowi uruchomić mechanizmy antymonopolowe

Kadr z filmu Rób, co należy. Na tle intensywnie czerwonej ściany widać sześciu mężczyzn. Trzech z nich siedzi po prawej stronie na krzesłach, pod kolorowym, nakrapianym parasolem. Pozostali, w sportowych strojach, przechodzą wzdłuż ściany i oddalają się od siedzącej grupy.

Kto tu jest u siebie?

Diana Dąbrowska

Rób, co należy (1989) Spike’a Lee pozostaje jedną z najbardziej drapieżnych i trafnych diagnoz współczesnej Ameryki

amerykański sen

Zrób scenę!

Paweł Goźliński

Do gabinetu wdziera się mężczyzna z kablem telefonicznym w ręku. Inny nie może doczekać się na śniadanie. Jeszcze inny wychodzi z kamienicy i myśli o zbrodni. Nie zdążyłem nawet powiedzieć...

Cyber_reżyserka

Hanna Zonik

Liczyłam na to, że wśród rosyjskich żołnierzy poznamy kogoś, kogo chcielibyśmy ocalić, z kim się zaprzyjaźnimy. I osią naszego spektaklu będzie tragiczny konflikt wynikający właśnie z takiego kontaktu. To się...

Ilustracja w formie papierowego kolażu, jasne teksturowe tło. Profil uśmiechniętego mężczyzny jest zwrócony w prawą stronę. Twarz ma kolor ciemnego różu. Na głowie znajduje się czapka w biało-różowe paski. Za ucho wetknięte jest wieczne pióro. Ubranie ma kolor pomarańczowy

Skąd brać pewność, że się żyje?

Mira Marcinów

Pisanie dziennika ma pomagać w porządkowaniu myśli, samorozwoju, redukowaniu stresu, ćwiczeniu się we wdzięczności czy stanowić rodzaj autoterapii. I choć na te wszystkie pozytywne wpływy journalingu można znaleźć dowody, to...

detoks od technologii

Mały rudzik siedzący na gałęzi drzewa, odwrócony bokiem w prawą stronę. Ptak ma pomarańczową pierś i gardło, szarawy brzuch oraz brązowo‑oliwkowy grzbiet. Tło jest jasnozielone, bez wyraźnych szczegółów

My, ptasiary

Elżbieta Łapczyńska

Co birdwatching daje człowiekowi? Wyrywa mi się: NIC. To hobby, które nie ma w sobie nic rynkowo wartościowego. Nie wyrzeźbi sylwetki, nie poprawi kondycji. A jednak czuję, że wydarza się...

detoks od technologii

Czarno‑biała fotografia przedstawiająca osobę siedzącą na drewnianym stołku w pracowni. Osoba siedzi bokiem, z jedną nogą opartą niżej, a jedną ręką spoczywa na kolanie. Ubrana jest w wzorzysty sweter, spodnie i buty na niskim obcasie. Obok niej znajduje się rozłożona drewniana drabina oraz fragment materiału lub rzeźby o nieregularnej powierzchni. W tle po lewej stronie widoczna jest stojąca rzeźba ludzkiej postaci bez rąk, ustawiona przy ścianie. Pomieszczenie ma jasne ściany i sufit z widocznymi belkami

Zapamiętywanie ciała

Piotr Kosiewski

W tym roku przypada 100. rocznica urodzin Aliny Szapocznikow. Polskie państwo nie pomyślało jednak o tym, by uczynić ją patronką 2026 r. Jest ona jedną z najważniejszych postaci w polskiej...

Kolorowa fotografia przedstawiająca grupę kobiet stojących obok siebie nocą, na tle intensywnie oświetlonej ulicy z neonami. Osoby ustawione są w rzędzie i noszą jednakowe, pomarańczowe stroje z głębokim dekoltem i ozdobnym wykończeniem. Kilka z nich ma wysoką, kręconą fryzurę. W tle widoczne są liczne neony i budynków

Utrata równowagi

Diana Dąbrowska

Koyaanisqatsi (1982) to fascynująca, symfoniczno-transowa opowieść o produkcji nowego typu człowieka przez nowoczesność i technologię. Ten filmowy eksperyment do dziś budzi w widzu niepokój

Animowany koniec światów

Igor Kierkosz

Zasada praktycznie zawsze jest ta sama: jeśli w danym roku premieruje jakieś Ghibli, to prawie z automatu trafia do topki japońskich list sprzedażowych. Tak oto następuje przewrót na miarę kopernikańskiego...

Ostatni język

Karolina Cieślik-Jakubiak

Iljas Churi nigdy nie porzucił wiary we wspólnotowość. Została z nim także Palestyna. Nie jako flaga ani nazwa kraju w paszporcie, ale wcześnie ukuta tożsamość oparta na poczuciu wspólnoty oraz...

Superman i uzurpator

Diana Dąbrowska

Ripley jest kruchy, zawstydzony własnym pochodzeniem, naznaczony klasowym niedopasowaniem. I chorobliwie pragnie być kimś innym

Tańczący narrator

Paweł Goźliński

Można wybrać narratora jak krzesło – raz, dla komfortu i na zawsze. Można też potraktować go jak pierwszy krok w tańcu. Gdzieś między siedzeniem na krześle i tańcem leży różnica...

Lepsze parametry

Diana Dąbrowska

Materialiści (2025) to we współczesnym kinie jedna z najbardziej nieoczywistych opowieści o recesji związków

Nie tylko córka

Amelia Sarnowska

Decyzję o tym, czy jego nazwisko zostanie dziecku nadane czy nie, mógł podjąć tylko ojciec. Jeśli w akcie urodzenia Wandy nie figuruje nazwisko „Chełmońska”, stało się tak na wyraźne życzenie...

Real love z telewizji

Katarzyna Czajka-Kominiarczuk

Codzienność w programach reality jest wyreżyserowana, ale dla widzów stanowi najciekawszą przestrzeń. Daje im odpowiedź na pytanie, jak pragnienie wielkiego uczucia połączyć z tym, że musi ono się osadzić we...

Kim jest bohater?

Paweł Goźliński

Zawsze zaczyna się tak samo: od szumu. Pisanie jest jak próba złapania sygnału z kosmosu – siedzisz przed rozmigotanym ekranem, a w głowie trzaskają zakłócenia. Coś szepcze do ciebie na...

Piękna, wciąż trzydziestoletnia

Ida Świerkocka

Popkultura to uwielbia: martwa artystka nie pisze dalej, nie zmienia zdania, nie komplikuje obrazu. Sylvię Plath można zamrozić w jednym kadrze, w jednym wieku, w jednej pozie – i bez...

Światełka, które zgasły

Diana Dąbrowska

Zaskoczeniem było dla mnie odkrycie, że Isao Takahata, reżyser Grobowca świetlików (1988), konsekwentnie dystansował się od etykiety filmu antywojennego, z którą jego dzieło jest dziś niemal automatycznie kojarzone

Potrzeby

Działy tematyczne

Kultura i Sztuka

Niewiele nas dzieli od Homera

Jak choreografia przejmuje scenę

Obojętność natury

Czerwień jest mocna, błękit jest czysty

Schowaj mnie w oku

Rewolucja drugiego ekranu

Kto tu jest u siebie?

Zrób scenę!

Cyber_reżyserka

Skąd brać pewność, że się żyje?

My, ptasiary

Zapamiętywanie ciała

Utrata równowagi

Animowany koniec światów

Ostatni język

Superman i uzurpator

Tańczący narrator

Lepsze parametry

Nie tylko córka

Real love z telewizji

Kim jest bohater?

Piękna, wciąż trzydziestoletnia

Światełka, które zgasły

Potrzeby

Działy tematyczne

Kultura i Sztuka

Zrób dla siebie coś dobrego i zasubskrybuj Znak

Newsletterowicze Znaku nie mają FOMO