Wystarczy przywołać słowa utworu Because – „Because the sky is blue / It makes me cry” (Ponieważ niebo jest niebieskie / To doprowadza mnie do łez). Bez ozdobników, bez rozbudowanych metafor, afirmacja świata i odczuwania w czystej postaci. Choć wydźwięk jest jasny, niesie za sobą pewną przewrotność, tak samo jak przewrotną chciałabym uczynić myśl przewodnią moich rozważań. Tym, co możemy zabrać w przyszłość, nie jest wszak żaden artefakt, żadna konkretna idea czy treść, ale zdolność do odczuwania, podatność na poruszenia. Logika piosenki Because polega właśnie na tym, że wymyka się ona logice, tłumaczy coś sama przez się, a tym samym, chociaż powołuje się na „ponieważ”, tak naprawdę znajduje odpowiedź gdzieś indziej niż w logicznej implikacji.

Ponoć John Lennon rzucił kiedyś w wywiadzie, że ten utwór zrodził się z pomysłu zagrania akordów Sonaty księżycowej Beethovena od końca. Tekst miał być jasny i przejrzysty. Choć koneserzy zwracają uwagę, że piosenka wcale nie jest zbudowana na prostym odwróceniu, to łączy ją ze wspomnianym dziełem powinowactwo nastroju.

Muzykolog Wilfrid Mellers w książce Twilight of the Gods. The Music of the Beatles wyjaśnia, że utwór kończy się w zawieszeniu, bez powrotu do „bezpiecznej” tonacji, przez co zostawia słuchacza z poczuciem niedokończenia i lekkiego napięcia.

Ten brak rozwiązania jest celowy – to moment, który nie prowadzi dalej, tylko trwa sam w sobie, jak krótkie olśnienie. Zanim zaczynamy to rozumieć, już odczuwamy. Chciałabym tu uchwycić ten rodzaj doświadczenia. Nie sposób sprowadzić go do jego opisu, jest to doświadczenie, które otwiera na rzeczywistość, zanurza w teraźniejszości i antycypuje przyszłość. Odczuwanie jest pomostem między przeszłością, chwilą obecną a możliwością pomyślenia w przód.

Z pewnością moje skojarzenie nie jest przypadkowe. Muzyka Beatlesów odnosi do moich najpiękniejszych dziecięcych wspomnień – ciągnięcie ojca za rękaw i proszenie, żeby włączył magnetofon szpulowy (kto jeszcze pamięta takie urządzenie?). Wspominam stojący na…