Dziewczynka przyszła na świat z rzadkim schorzeniem tego organu, a lekarzowi, który wcześniej już eksperymentował z transplantacjami międzyzwierzęcymi, udało się przekonać rodziców, że taka operacja to jedyna szansa, by uratować jej życie. O operacji pisano jako o „nieludzkim eksperymencie”, mając na myśli przede wszystkim fakt, że lekarz, kierując się własnymi ambicjami, przekonał rodziców do przeszczepu, który nie miał szans powodzenia. Dziecko zmarło niespełna trzy tygodnie później. W wierszu Adamowicz całe zdarzenie obserwujemy nie z perspektywy ludzi, lecz zwierzęcia, które zostało wykorzystane jako dawca. Wiersz jest jego monologiem-relacją z sali…