O którejkolwiek by się do niej zapukało, zawsze witała gości w sukni, w naszyjniku z pereł, z nie­nagannie ułożoną fryzurą. Mieszkała na warszawskiej Pradze. Stara kamie­nica, klatka w oficynie, trzecie piętro, „z balkonikiem i widokiem na ścianę z winoroślą”. To prawie jak pod miastem – mówiła – tyle wystarcza, nie trzeba wiele. Od ponad 30 lat mieszkała sama. „Stary”, któ­rego portret w mundurze wisiał…