Książka Agnieszki Daukszy jest wynikiem wielu spotkań z byłymi więźniami obozów koncentracyjnych, jednymi z ostatnich świadków tamtej rzeczywistości. To właśnie spotkania w liczbie mnogiej (zarówno pozatekstowe, jak i symboliczne) wydają się pełnić w książce kluczową funkcję. Moment przypadkowej rozmowy z jednym z działaczy krakowskiego Klubu Auschwitz, a następnie poznanie innych dawnych więźniów prowadzi przede wszystkim do powstania książki. We wprowadzeniu autorka zaznacza, że pomysł zapisania dialogów pojawił się dopiero pod wpływem licznych rozmów z tymi osobami. Zarejestrowane, otwierają płaszczyznę do konfrontacji różnych pokoleń. Różnica doświadczeń, paradoksalnie, zbliża do siebie uczestników dialogu, wytwarza szczególne porozumienie młodości i starości. Jedna z rozmówczyń przyznaje: „Zawsze…