Trudno mi pisać po śmierci mojego przyrodniego brata, z którym – w mniejszej lub większej bliskości (i nie zawsze bezkonfliktowo) przeżyłem przeszło 70 lat – a zarazem wiele starszego „kolegi” redakcyjnego, który był w wielu dziedzinach moim przewodnikiem, a nawet mistrzem. Trudno jest pisać równocześnie w imieniu własnym i redakcji „Znaku”. Ale jest w tym pewna logika, logika równocześnie osobista i środowiskowa. Chciałbym jednak na początku napisać, jak wiele mu zawdzięczam inicjacji w życie, przede wszystkim kultury artystycznej, intelektualnej, religijnej. Dzięki niemu…