Biorąc pod uwagę skrajnie niszowy charakter polskiej poezji, należałoby zastanowić się przede wszystkim nad tym, czy kładziemy nacisk na popularyzatorską funkcję krytyki, czy bardziej interesuje nas jej – nazwijmy to umownie – potencjał kreacyjny, zdolności do powoływania pojęć, które okażą się operatywne tak w dyskursie dotyczącym literatury, jak i w szeroko rozumianej przestrzeni społecznej. Trudno mieć wątpliwości co do tego, że polska poezja po transformacji, mimo fatalnych uwarunkowań ekonomicznych, braku należnego jej wsparcia ze strony państwa, słabej obecności w mediach głównego nurtu, pozostaje w dużej mierze twórczością wysokiej próby. Obarczanie krytyki…