Działo się tak nie tylko ze względu na wigor ówczesnych artystycznych i akademickich środowisk, lecz także z powodu mody na badanie tzw. warstwy meta, czyli tego, jak wytwarza się dzieło sztuki. Metafikcja mogłaby w wydaniu Segal być wyjątkowo ciekawa: zafascynowana postmodernizmem autorka z Holokaustową traumą dzieciństwa za sobą eksploruje przebiegi swojej poetyckiej świadomości, a do tego czujnie przygląda się literackiemu stadku. Niestety, wydaje się, że Segal nie udało…