Kajetan Rost ciągle jeszcze myślał, że można tam wrócić. Że jest dokąd. To dlatego któregoś dnia powiedział: – Chodź, synku, pojedziemy nad rzekę. Myślał wtedy jednak przede wszystkim o sobie. Dzień wcześniej wsiadł do miejskiego autobusu, dwie kobiety siedzące przed nim przez kilka przystanków rozprawiały, jaka to śliczna pogoda tej jesieni. Kaj musiał wysiąść. Wiedział, że jeszcze jeden przystanek i przeistoczyłby się w jednego z tych wariatów, którzy nagle,…