Andrzej Brzeziecki: Był czas, gdy gazety pisały, że przynosi Pan pecha, a dawni znajomi pytani o Bartłomieja Sienkiewicza nabierali wody w usta. Ostatnio jednak udziela Pan wywiadów, wydał książkę i nawet Adam Michnik w „Gazecie Wyborczej” przedrukował jej fragment. Nie jest Pan już trędowaty?

Bartłomiej Sienkiewicz: Przeszedłem przez czyściec – to na pewno. Trwało to parę lat i było ciekawym doświadczeniem. Nie wiem, czy czyściec rzeczywiście istnieje, ale jeśli tak, mogę zapewnić, że jest doskonałym miejscem na przemyślenia.

I co teraz?

Dalej zajmuję się sprawami publicznymi. To zawsze było sensem mojego życia. W Polsce, jeśli ktoś był politykiem choćby przez kilkanaście miesięcy, zostaje nim na całe życie.

Zabieranie głosu w sprawach publicznych to dla mnie naturalna działalność. Książka wzięła się z pomysłu, żeby powiedzieć w formie skondensowanej, co myślę.

Zaczyna Pan jednak od afery taśmowej.

Rozdział wstępny dotyczący podsłuchów był konieczny. Co tu dużo mówić: wypadało się z tego wyspowiadać i zaprezentować swój punkt widzenia.

Mówi Pan, że dalej uprawia politykę, ale zaraz po wybuchu afery w programie Moniki Olejnik powiedział Pan też, iż Pana rola w polityce jest już skończona.

Wtedy kwestią było, czy dalej będę ministrem. Jak widać – nie jestem.

Radosław Sikorski, druga największa ofiara afery taśmowej, w podobnym czasie wydał książkę. W obydwu publikacjach padają słowa o lepszej Polsce. Obie są chyba czymś na kształt zgłoszenia gotowości do powrotu na scenę.

Nie – to nie jest mój cel.

Celem książki było wyrażenie opinii na temat naszego państwa. Wszyscy mają problem, co zrobić z państwem, które nam się średnio udało. Z jednej strony mamy powody do dumy, ale z drugiej – wciąż zadajemy sobie pytanie, czy zda ono elementarne egzaminy. Książka ukazała się w październiku ubiegłego roku, a kolejne rozdziały piszą się same.

I to w sposób dramatyczny. Zamordowano Pawła Adamowicza, ale nie powstrzymało to gorszących sporów. Po śmierci Jana Pawła II i po katastrofie smoleńskiej też padały apele o opamiętanie się klasy politycznej – bezskuteczne. Nie ma już ratunku?Obawiam się, że to się będzie pogłębiało tak długo, jak długo w mediach rządowych i w propagandzie obozu PiS będzie realizowana linia zohydzania przeciwników i mowa nienawiści. Jak to napisał prawie wprost…