No co? Daleko jest, pusto, myśl ma się gdzie rozprężać. Rojenia i przywidzenia z Czelabińskiem gdzieś w oddali po lewej. Wcześniej Samara i Ufa tak samo ledwo się zjawiły na horyzoncie z tą swoją poszarpaną linią blokowisk, niebotycznych kominów, wież rektyfikacyjnych, zbiorników, splotem rurociągów drenujących wnętrze ziemi. Zielone wzgórza Baszkirii i czarne kratownice szybów naftowych. Aby za Ural, bo tam przestrzeń rozleje się szeroko jak woda, gdy równinę zagarnia powódź. Bo przecież się jeździ, żeby mieć spokój, żeby świat…
Prozaik i eseista, autor m.in. Murów Hebronu (1992), Dukli (1997), Opowieści galicyjskich (1995), Dziewięciu (1999), Jadąc do Babadag (2004), Taksimu (2009), Dziennika pisanego później (2011), Grochowa (2012), Wschodu (2014) i Osiołkiem (2016). Laureat wielu nagród,...
