Kościół w osobie swych urzędowych przedstawicieli, czyli kleru, stanowił dla nas największą przeszkodę na drodze do katolicyzmu i wiary. Katolicyzm równał się dla nas z ciemnogrodem, fanatyzmem i wszelkimi zjawiskami antypostępowymi i antykulturalnymi. Tak zwana młodzież wszechpolska w swym programie stawiała hasła Boga i Ojczyzny, dla nas jednoznaczne. Zawierało się w nich wszystko, co wsteczne, agresywne, sycone nienawiścią. (…) Aktywność pewnej części katolików popierała ruchy nacjonalistyczne, prowadząc walkę z »wrogiem« na wszystkich frontach myśli laickiej, z wrogiem urojonym, który wcale tej walki nie chciał i nieraz jej nie podejmował”. Przytoczony fragment eseju Droga katechumena, który w styczniu 1958 r. opublikował w „Znaku” wieloletni prezes warszawskiego KIK Jerzy Zawieyski, dotyczył formacji intelektualnej polskiego katolicyzmu w okresie II Rzeczypospolitej. Identycznych słów mogłyby dziś użyć wierzące osoby homoseksualne obserwujące antygenderową kampanię polskiego Kościoła Anno Domini 2014. Zawieyski, wtedy lewicowy intelektualista, który…