(aut. John Tenniel / Domena publiczna)
Lewis Carroll wrzesień 2021

Alicyjo we Kraju Dziwōw

Fragment przekładu „Alicji w Krainie Czarów” na język śląski.

Artykuł z numeru

Planeta Śląsk

Czytaj także

Katarzyna Nawratek, Krzysztof Nawratek

Śląsk w czerwonych ramach

– Roz – prawiōł w kōńcu Niyżōłw ze głymbokim zdychniyńciym – joch bōł żōłw.

Po tych słowach prziszła moc dugo cisza przerywano ino rzodkimi ôkrzikami „Hjkrrh!” ôd Gryfa i niyustannym łkaniym ôd Niyżōłwia. Alicyjo już była blisko stōnio i powiedzynio: „Dziynkuja wōm za ciekawo historyjo”, ale niy mogła przestać myśleć, że musi jij jeszcze być wiyncyj, tōż ôstała siedzieć i nic niy padała.

– Za bajtla – w kōńcu prawiōł dalij Niyżōłw barzij spokojnie, chocioż durch trocha łkoł ôd czasu do czasu – łaziyli my do szkoły we morzu. Dyrechtōr to bōł stary Żōłw, godali my na niego Przecechtōr.

– Czymuście na niego godali Przecechtōr, jak ôn bōł Dyrechtōr.

– Godali my na niego Przecechtōr, bo przece chtōry bōł Dyrechtōr, jak niy ôn? – pedzioł gniywnie Niyżōłw. – Tyś je naprowde tympo!

– Gańba cie powinno być za stawianie takich gupich pytań – przidoł Gryf, a potym ôba siedzieli i dziwali sie na biydno Alicyjo, co była gotowo zapaś sie pod ziymia. W kōńcu Gryf pedzioł do Niyżōłwia: – Ôzprawiej dalij, chopie! Niych nōm to niy weźnie cołkigo dnia!

Najpiękniejszy polski magazyn intelektualny

Ciesz się z darmowej dostawy
i dostępu do e-wydań

Prenumeruj znak

I Niyżōłw prawiōł dalij tymi słowami:

– Łaziyli my do szkoły we morzu, chocioż możesz w to niy wierzić…

– Niy godała żech, że niy wierza! – przerwała Alicyjo.

– Godałaś – pedzioł Niyżōłw.

– Ucisz sie! – przidoł Gryf, podwiela Alicyjo mogła jeszcze coś pedzieć.

Niyżōłw padoł dalij:

– Mieli my nojlepszo edukacyjo… Nojlepsze ławiczki…

– Jo tyż mōm ławki we szkole – pedziała Alicyjo – niy musisz tak sie tym asić.

– A ekstra lekcyje? – spytoł trocha nerwowo Niyżōłw.

– Ja – prawiyła Alicyjo – uczymy sie francuskigo i klawiyra.

– A pranio? – spytoł Niyżōłw.

– Toć, że niy! – pedziała Alicyjo ze zgorszyniym.

– Ach, to twoja szkoła naprowde niy je dobro – prawiōł Niyżōłw głosym połnym ulgi. – We naszyj szkole było dycki na kōńcu cynzury: „francuski, klawiyr i pranie – ekstra”.

– To chyba za moc wōm sie niy zdało – pedziała Alicyjo – jakeście miyszkali na dnie morza.

– Niy było mie stać na nauka tego – prawiōł Niyżōłw ze zdychniyńciym. – Joch mioł ino zwykłe zajyńcia.

– Jake to były? – spytała Alicyjo.

– Chytanie i pichanie, jak wiadōmo – ôdpowiedzioł Niyżōłw – a do tego rozmajte gałyńzie arytmetyki: brzidowanie, ôbyjmowanie, srożynie i cielynie.

– Nigdych niy słyszała ô „brzidowaniu” – ôdwożyła sie pedzieć Alicyjo. – Co to je?

Gryf podniōs ôbie szłapy we udziwiyniu.

– Co? Nigdyś niy słyszała ô brzidowaniu? – krziknōł. – Chyba wiysz, co to je upiykszanie?

– Ja – pedziała Alicyjo niypewnie – to znaczy dodowanie czymuś piykna.

– No tōż – prawiōł dalij Gryf – jeźli niy wiysz, co to je brzidowanie, toś je tuk.

Alicyjo niy czuła już ôdwogi na stawianie dalszych pytań ô to, tōż ôbrōciyła sie do Niyżōłwia i spytała:

– Co jeszcze żeście sie uczyli?

— pełna wersja tekstu dostępna jest w drukowanych i elektronicznych wydaniach Miesięcznika Znak

Kup numer