Podobne doznania wywołuje mikrosztuka. Takie miniatury to dzieła osiągające rozmiary maksymalnie kilku milimetrów, a brak możliwości zobaczenia dzieł gołym okiem i konieczność skorzystania z przyrządu optycznego: mikroskopu lub lupy, to ich podstawowa cecha wyróżniająca. Stanowią one wyraz nie tylko ciekawych pomysłów, ale przede wszystkim ogromnych zdolności manualnych artystów, których praca nie toleruje najmniejszego błędu. Najdrobniejsze drżenie rąk przekreśla końcowy sukces. Twórcy uczą się nie tylko trzymać emocje na wodzy, gdyż moment dekoncentracji zepsułby całe dnie wysiłku, lecz także umiejętności pracy niemalże między uderzeniami serca, by wyeliminować wpływ niewyczuwalnej normalnie, pulsującej w palcach krwi.
Zarówno narzędzia, jak i materiały, z których tworzy się miniatury, to najczęściej metale. Zdarza się więc, że kompozycję utrudnia elektryczność statyczna. Artyści najczęściej korzystają z miedzi i złota ze względu na ich fizyczne właściwości – przede wszystkim miękkość, która umożliwia łatwiejszą obróbkę. To szlachetność tworzywa, pomysł i poświęcony czas składają się na wartość miniatur. Doświadczenie ich oglądania, wymagające pochylenia się i zajrzenia w okular, przypomina zanurzanie się w inny świat.
Niepisana zasada miniaturzystów głosi, że każdy początkujący artysta powinien stworzyć kilka „klasyczych” dzieł, takich jak: napis na ludzkim włosie, ziarnku ryżu lub główce szpilki fot. Ignat Kinol @ignatkinol / Muzeum Miniatur
