Wazon osiołek wg projektu Czesława Zubera z Huty Szkła Artystycznego „Barbara” w Polanicy-Zdroju
fot. dzięki uprzejmości patyna.pl
Małgorzata Czyńska lipiec-sierpień 2022

Osiołek i spółka

Obiekty „źle urodzone”, jeszcze niedawno wystawiane na śmietnik, teraz trafiają do największych domów aukcyjnych. Posiadanie wzornictwa to coś szlachetnego, daje poczucie wyjątkowości, ale to również świetna lokata kapitału.

Artykuł z numeru

Rzeczy, które kochamy

Czytaj także

Olga Drenda

z Olgą Drendą rozmawia Edyta Zielińska

Kruche, ale niezniszczalne

Niewysoki, ledwie 16 cm, szklany wazonik mignął mi kilka dni temu w witrynie lumpeksu przy pl. Narutowicza na warszawskiej Starej Ochocie. Poza odzieżą sklep oferuje akcesoria do domu i kilka rzędów książek, głównie romansów. Przyznaję: nie potrafię szperać na wieszakach z ubraniami, ale do dizajnu mam oko i zawsze liczę na to, że wśród brzydkiej chińszczyzny i nieciekawego niemieckiego fajansu wypatrzę skarb. No i stało się! Czerwone szkło i ten charakterystyczny wywinięty kołnierz. Wazon zwany „osiołkiem” projektu Czesława Zubera (bywa, że ciągle jeszcze przypisywany innemu wybitnemu projektantowi szkła Zbigniewowi Horbowemu, bo utarło się, że jak szkło kolorowe, to na pewno Horbowy). Klasyk z 1968 r., produkowany w Hucie Szkła Gospodarczego „Sudety” w Szczytnej Śląskiej. Szkło sodowe, barwione w masie, wersji kolorystycznych jest od groma, wystarczy wrzucić „osiołka” do wyszukiwarki internetowej, a wyskoczy tęcza barw. Wazon produkowany niby seryjnie, ale ponieważ tak naprawdę każdy był ręcznie formowany przez hutnika, to nie ma dwóch identycznych.

Wazon osiołek wg projektu Czesława Zubera z Huty Szkła Artystycznego „Barbara” w Polanicy-Zdroju fot. dzięki uprzejmości patyna.pl

Wypadałoby kupić, ale cena 500 zł to już niespecjalnie lumpeksowa okazja. Właściciel ponoć nie chce negocjować, dobrze wie, co sprzedaje. W dużym domu aukcyjnym „osiołek” Zubera poszedłby już za dwa razy tyle, więc nawet nie próbuję się targować. Zostaje nadzieja, że gdzieś trafi się bardziej okazyjnie. Jeszcze trzy lata temu w antykwariacie na starówce w Olsztynie, wśród szacownych poniemieckich sreber i luster w rzeźbionych ramach, wypatrzyłam wazon optyczny Jana Sylwestra Drosta z lat 60. XX w. za 180 zł, podczas gdy już wówczas za ten model płacono 10 razy więcej! Właścicielka antykwariatu była przekonana, że to szkło art déco, nie wiedziała jednak, że prasowane w formie szkło Eryki i Jana Sylwestra Drostów produkowane przez Hutę Szkła Gospodarczego „Ząbkowice” to już prawdziwe kolekcjonerskie rarytasy.

Szkło użytkowe wg projektu Eryki i Jana Sylwestra Drostów fot. Bartosz Bańka / Agencja Wyborcza.pl

À propos art déco, to tego samego lata powstrzymałam się od zakupu kolejnego wazonu Michała Titkowa z Huty Szkła „Niemen”, choć na giełdzie staroci w Jeleniej Górze kosztował jedyne 60 zł. Wytłumaczyłam sobie, że już taki mam, co z tego, że w innym kolorze. Kilka tygodni później w eleganckim antykwariacie przy ul. Piotrkowskiej w Łodzi ten sam wazon widziałam z ceną 350 zł, lecz niedługo potem w graciarni w Bydgoszczy kupiłam go za 5% tej ceny! Jak widać, sam do mnie przyszedł. Taki fuks.

— pełna wersja tekstu dostępna jest w drukowanych i elektronicznych wydaniach Miesięcznika Znak

Kup numer