Ilustracja: Ewelina Karpowiak
Michał Zygmunt lipiec–sierpień 2019

Dzikie i piękne

Objuczony sprzętem, idę w największej ciszy, by nie spłoszyć tego, co najpiękniejsze. W trakcie dużych dźwiękowych projektów znikam w terenie na wiele dni i nocy.

Artykuł z numeru

Mikrowyprawy – przygoda jest wszędzie

Mikrowyprawy – przygoda jest wszędzie

W moim życiu mikrowyprawy, czyli krótkie wypady terenowe, pojawiły się z chwilą odkrycia, jak ciekawą podróżą może być lokalny spacer. Spacer rozumiany jako wyjście z domu i zanurzenie się w dowolnym krajobrazie, oddanie się drodze, wiatrom, barwom, dźwiękom. Spacery przynosiły mi spokój i współuczestniczyły w szukaniu rozwiązań zawiłych życiowych problemów. Zmęczenie wywołane forsownym marszem przypominało, kim jestem. W miejscach, w których mieszkałem, codziennie wydeptywałem jakieś ścieżki. W miastach były to tereny nad rzeką, czasem park, w pomniejszych mieścinach polne drogi i leśne zagajniki. Zdjąłem słuchawki z uszu, wyłączyłem mechaniczną muzykę, która zwykle wypełniała moją przestrzeń, i okazało się, że świat pełen jest fascynujących dźwięków, których brzmienie i kolory potrafią przynieść artystyczną inspirację czy ukojenie.

Połączyłem to, co lubię w życiu najbardziej – wędrówkę jako fizyczny proces i drogę rozwoju z dźwiękiem jako źródłem inspiracji.

Z czasem zamieniłem spacery na wyprawy terenowe, w trakcie których nagrywam profesjonalnie dźwięki natury. Z superczułymi mikrofonami pojawiam się w miejscach, gdzie dzika natura ma głos niezmącony ludzkim hałasem. Natura odzywa się całą gamą fascynujących dźwięków. Za główny cel swoich wędrówek wybrałem rzekę, jednak nie tę rozumianą tylko jako płynącą wodę, ale jako złożony ekosystem współzależności, pełen życia i dźwięku. Bagna, rozlewiska, łąki i lasy zalewowe generują zaskakujące dźwiękowe panoramy o każdej porze roku. Zimowe subtelne pejzaże leśnej głuszy, lodowe dźwięki zamarzającej rzeki, urzekające niby syreni śpiew pieśni zimujących na rzece łabędzi krzykliwych, wczesnowiosenne hałaśliwe rozlewiska Biebrzy, zamglone odrzańskie starorzecza, filigranowa Barycz i potężne Stawy Milickie z setkami żurawi, przelotami tysięcy gęsi, kaczek, pluskiem bobrzych ogonów. Kwietniowo-majowe ptasie erupcje dźwiękowe, niekończące się, euforyczne słowicze noce, zakończone letnim wiatrem i bzyczeniem owadów. Jesienią rykowiska jeleni, ptasie odloty, zlotowiska, wichry, słoty.

Dzięki nagraniom terenowym miałem okazję wędrować dolinami wielu rzek, od maleńkich jak Myśla, Czarna Hańcza, po monumentalne i dalekie jak Dniepr, bliskie jak Wisła i Odra. Odwiedziłem dzikie i mało dostępne doliny Biebrzy i Sanu. Pieszo, kajakiem. Objuczony sprzętem, idę w największej ciszy, by nie spłoszyć tego, co najpiękniejsze. W trakcie dużych dźwiękowych projektów znikam w terenie na wiele dni i nocy. Potem wracam autostradami przez miasta i wsie, w wir pracy, koncertów, w świat dźwięków, które układam w logiczne struktury. Życie ma swoje ścieżki. Tworząc muzykę, zamykam się w ciasnych ścianach studia otoczony instrumentami, elektroniką. Wchodzę w świat wyobraźni, rytmu, harmonii i wolności, jaką daje autokreacja, układanie i uginanie dźwięków. Wkraczając z mikrofonem w świat dzikiej natury, głównie słucham i rejestruję, a najlepsze studio nagrań to rezerwaty, parki narodowe, miejsca emanacji dzikiej przyrody. Co zrobić, by połączyć obie te drogi?

*

Podczas moich lokalnych mikropodróży odnalazłem miejsce nad rzeką, które dało mi to, czego w wyprawach szukałem, które mimo swej oswojonej aury kryje to, co dzikie i piękne. I żeby się tam dostać, wystarczy wybrać się na spacer.

Zamieszkałem w Chobieni nad Odrą, zostawiłem miasta i miasteczka z ich parkami i polnymi drogami, sprzed domu zsuwam kajak w nurt rzeki i płynę w górę do Naroczyckiego Łęgu, odrzańskiego zalewowego lasu, gdzie przez cały rok mogę słuchać natury takiej jak w najdzikszych miejscach, w narodowych parkach, rezerwatach. To wszystko, może mniejszej proporcji, ale czystej postaci, znalazłem nad Odrą, nizinną rzeką w samym środku Europy, pomiędzy Wrocławiem a Berlinem. Zanurzona w archipelagu nadrzecznych, uśpionych śląskich miast i miasteczek, kipi swym pięknem, malowniczym położeniem. Tutaj mogę dotknąć i posłuchać nieznanego, wspaniałego świata. Pozostawionej sobie przyrodzie w ciągnących się na tym odcinku rzeki lasach łęgowych, ostatnich, jakie mamy w Europie. Ze względu na swe nadrzeczne położenie i ochronę, jaką dają nieregularne wylewy, są ostoją roślinności oraz ptaków, owadów i innych zwierząt. Długie nadrzeczne skarpy, łąki i starorzecza to miejsca ekspresji czystego życia, spotkania z nieznanym. Podmuch skrzydła motyla zmienia świat. W moim przypadku wystarczyło wyruszyć na wyprawę, aby w maleńkiej wsi nad samą Odrą stanęło dźwiękowe studio nagrań, a życie zmieniło swój bieg. Wygodne buty zamieniłem na kalosze i kajakowe wiosło, reszta pozostaje niezmienna. Gdy wybieram się do Naroczyckiego Łęgu, nie zabieram jednak mikrofonów i słuchawek. Pozostawiam to miejsce dla siebie, jako rezerwat moich mikrowypraw, rezerwuar zdrowia i inspiracji, wyciszenia i ukojenia, jakie daje zanurzenie w nadrzecznym krajobrazie.

Kup numer