70 lat tradycji. Inspirujemy Prowokujemy Dyskutujemy

Bez fałszów

Karol Tarnowski, potomek wielkiego rodu, urzeka skromnością – osobowością bogatą (to przecież pianista, filozof, pedagog, człowiek wiary i znawca sztuki), lecz „nieekspansywną”.

W rozmowach przyznaje się do braku śmiałości (np. wobec Tischnera) lub niezdecydowania. Jego charakter rzutuje na ton książki: zamiast pouczania i nadmiernej pewności spotykamy w niej pytania lub zdziwienie, zamiast efekciarstwa – myśli proste i uczciwe. Nie ma tu upiększeń i zafałszowań. Jest za to sporo zdrowego rozsądku: „nie należy (…), zniechęciwszy się postmodernizmem, uciekać się bezkrytycznie do tradycyjnych doktryn, takich jak tomizm”. I właśnie dlatego to mądra książka.

Tematów jest tu wiele, ale bezsprzecznie najbardziej zajmuje Tarnowskiego pragnienie metafizyczne – takie, o którym Freud zupełnie zapomniał. Choć pojęcie to trudno zdefiniować, jego sens kryje się w pragnieniu „życia całkowicie innego”, „przekroczenia śmierci” i „wspólnoty miłości w dobru i pięknie”, zespolenia z Bogiem. Wbrew wszelkim filozoficznym modom Profesor obstaje przy swoim: liczy się to, „żeby przebijać skorupę (…) zadowoleń wewnątrzświatowych”. Właśnie dlatego jest myślicielem oryginalnym. W mroku uczonej niewiedzy nie brakuje fragmentów naprawdę intrygujących. Na przykład gdy Profesor opowiada z jednej strony o przyjaźni z Janem Pawłem II, a z drugiej – o krytyce, jakiej poddał papieskie Fides et ratio („Na tę encyklikę zareagowałem dosyć alergicznie”). Albo przenikliwych: gdy zauważa, że Kościół przestał pełnić w Polsce funkcję fundatora sztuki nie ze względu na brak środków, ale gustu… Nie każdy tak potrafi!

_

W mroku uczonej niewiedzy

Z K. Tarnowskim rozmawiali J.A. Lipski,  Z. Matejewska, K. Hryniewicz, K. Wielecki

Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2017, s. 340


 
 

Zapisz się
do newslettera
a otrzymasz:

● 35% rabatu na dowolny numer miesięcznika
● informacja o promocjach, wydarzenich i spotkaniach autorskich

email marketing zapewnia MailPlanner

Newsletter