Kataklizm zdziesiątkował szeregi miejscowych elit: prezydent i premier wprawdzie ocaleli, ale wśród ofiar znaleźli się ministrowie i czołowi politycy opozycji, wielu lekarzy, policjantów… W jednym tylko miejscu zginęło kilkuset nauczycieli uczestniczących w branżowej konferencji. Konsekwencje tych strat będą odczuwalne przez całe lata. W pierwszej kolejności musiano jednak skoncentrować się na akcji ratowniczej i zaspokojeniu najpilniejszych potrzeb mieszkańców. Telewizje całego świata pokazywały chaos na pokrytych pyłem ulicach Port-au-Prince, przyloty zagranicznych ekip ze sprzętem specjalistycznym do wydobywania ludzi spod gruzów, niewydolność infrastruktury, zaimprowizowane szpitale, w których ranni umierali w milczeniu, na próżno oczekując fachowej pomocy medycznej. Doniesienia o budujących przykładach solidarności i ocalenia przeplatały się z informacjami o gwałtach i plądrowaniu, grasujących gangach i próbach przemycania osieroconych dzieci za granicę… I chociaż najpoważniejszym zagrożeniom udało się chwilowo zapobiec (ogromna w tym zasługa brazylijskich sił z misji stabilizacyjnej ONZ, a także żołnierzy USA i Kanady), do powrotu normalności jest wciąż bardzo daleko, tym bardziej że haitańska normalność ostatnich lat pozostawiała tak wiele do życzenia.