Ostatnie dni marca stały pod znakiem reakcji na publikację biografi i Lecha Wałęsy, napisanej przez początkującego historyka Pawła Zyzaka i przedstawiającej przywódcę Solidarności w zdecydowanie złym świetle – także przy użyciu relacji świadków (autentycznych czy domniemanych) zachowujących anonimowość. Ostra reakcja Wałęsy, który zagroził bojkotem uroczystości rocznicowych związanych z Solidarnością, a nawet emigracją, jeśli nie ustaną ataki na niego, wywołała serię wypowiedzi ważnych osobistości, w tym premie ra i marszałka Komorowskiego. Pierwszy impet ataku poszedł na IPN. Niesłusznie. Książka Zyzaka ukazała się w prywatnym wydawnictwie, a fakt, że autor był zatrudniony w krakowskim oddziale IPN, nie może tej instytucji dyskwalifikować. Wydaje się jednak, że owa reakcja stanowiła odreagowanie także i innych błędów popełnionych przez kierownictwo IPN. Ostatnio na przykład wiele osób poruszyło milczenie Instytutu w sprawie oskarżeń o agenturalność, formułowanych pod adresem Waldemara Chrostowskiego – kierowcy i ochroniarza ks. Jerzego Popiełuszki. W zasobach IPN nie było żadnych dokumentów na potwierdzenie tej tezy, a mimo to Instytut nie występował z oświadczeniem, które mogłoby przynieść ulgę człowiekowi znajdującemu się cieniu tak strasznych podejrzeń. Musiała też wywołać niesmak dezynwoltura, z jaką ważny historyk IPN wypowiadał się w sprawie rzekomej współpracy ks. Henryka Jankowskiego z SB. Rzecz dotyczy spraw zbyt poważnych, by snuć niezobowiązujące dywagacje na temat: wiedział, a może nie wiedział, że jest traktowany jako agent bądź źródło informacji…