To, że w odrodzonej Polsce nic lub prawie nic nie zrobiono dla tych środowisk, to – w moim przekonaniu – jeden z najpoważniejszych błędów III RP. Wydaje mi się, że należało ziemię pegeerowską podzielić pomiędzy ludzi, tamtejszych pracowników, aby mieli możliwość pracy na swoim. Oczywiście, w pierwszym etapie trzeba by ich było wesprzeć pomocą państwową, ale potem o ich losach decydowałoby już życie i indywidualne umiejętności. Takie zachowanie wyzwoliłoby pewnie, przynajmniej u części z nich, poczucie własności i odpowiedzialności. Tymczasem te olbrzymie tereny wydzierżawiano lub sprzedawano ludziom obrotnym, którzy niekoniecznie chcieli czy mogli się liczyć z dotychczasowymi pracownikami. Nigdy nie zapomnę wizytacji parafii w niewielkiej miejscowości w archidiecezji gdańskiej. Po Mszy wyszedłem na rynek i spotkałem się z grupą miejscowych. Pytam: jaka jest u was sytuacja po pegeerze? Mówią: trudna. Do najbliższej większej miejscowości, Wejherowa, gdzie jest praca, mamy 20 km i kiepski dojazd. Ale co robić, wstajemy o 4 rano, wracamy do domów o 5 po południu, staramy się dźwigać ze swojej biedy. Proszę jednak popatrzeć na tamtą grupę ludzi, którzy stoją pod kioskiem. Oni nie chcą wstawać rano do pracy, dlatego żyją w biedzie. Kwitnie alkoholizm, rodziny się rozpadają, młodzi wchodzą w różne społeczne patologie.