W ekumenicznym – głęboko duchowym – kontekście warto spojrzeć na odwołanie ekskomuniki nałożonej ponad dwadzieścia lat temu na czterech biskupów wyświęconych przez arcybiskupa Lefebvre’a. Nie przypadkiem chyba Benedykt XVI dokonał tego aktu w czasie Tygodnia Modlitw o Jedność i w przeddzień pięćdziesiątej rocznicy wystąpienia Jana XXIII (25 stycznia 1959), kiedy to zapowiedziany został II Sobór Watykański, któremu obcy był duch ekskomunikowania kogokolwiek. Posoborowy ekumenizm dotyczy wszystkich „braci odłączonych” i powinien dążyć do przezwyciężenia każdej schizmy. Z tego punktu widzenia – jako katolicy ekumeniczni – winniśmy się cieszyć, że „Chrystusowa szata”, jaką jest Kościół, wydaje się dziś nieco mniej porwana, niż była wczoraj. A wszelkie próby zasypywania podziałów i przywracania jedności powinny być dla chrześcijan wydarzeniem radosnym. To nie jest jednak takie proste. Bo czy otwartość Kościoła może oznaczać zgodę na wniknięcie w jego szeregi (przepraszam za to porównanie) groźnego wirusa, który zagraża odkrytemu tak niedawno – dzięki Soborowi właśnie – fundamentowi Kościoła, za jaki uważam jego ekumeniczność, gotowość do dialogu?!