OD REDAKCJI

Dwie rzeczywistości

Dla większości z nas stanowią osobny, zamknięty świat, gdzieś na wstydliwym marginesie „normalnego” życia. Myślimy o nich życzliwie, ale wolimy myśleć z daleka, nie naruszając trudnej granicy komunikacji. Tak jest łatwiej – mamy przecież dość własnych tragedii, by jeszcze otwierać sobie drogę do świata osób umysłowo upośledzonych. Wiemy, że są, że jakoś muszą być i w jakiś sposób przeżyć swoje, zwykle krótkie, życie. Wiemy, że medycyna wiele im nie pomoże, nie przywróci ich do „naszego” świata. Czy zatem warto mieszać ze sobą te dwie rzeczywistości?

Ci, których los, nie pytając o zgodę, zderzył ze światem niepełnosprawnych umysłowo, wiedzą więcej. Także ci, którzy weszli do niego z własnej woli. Wiedzą, że rozum to nie wszystko. Oddajemy im głos w tym numerze „Znaku”, by czegoś się od nich nauczyć.

Inspiracją było dla nas życie i dzieło Jeana Vaniera, jego doświadczenie spotkania z ludźmi niepełnosprawnymi umysłowo, zwłaszcza w stopniu głębokim, które – jak pokazuje – wiedzie do samego serca Ewangelii. Do pytania o kruchość ludzkiej kondycji, sens otwarcia i komunii, do istoty bezwarunkowej miłości. Jean Vanier, a za nim David F. Ford, którego artykuł publikujemy w numerze, pokazują, że niepełnosprawni umysłowo uczą mądrości. Ale w świecie rywalizacji, w którym żyjemy, tytuł lutowego „Znaku” brzmi jak prowokacja. O jakiego rodzaju mądrość zatem chodzi?

Wizja świata, którą kreślą nasi Autorzy, nie ma być wyłącznie projektem opieki nad niepełnosprawnymi przyjaciółmi. To śmiała wizja społeczeństwa, w którego centrum sytuuje się nie zysk i rywalizacja, ale poczucie wspólnoty i godności każdego, także słabego i ubogiego człowieka.

Michał Bardel
redaktor naczelny

POCZĄTEK STRONY