W UE etap analiz, przewartościowań i poszukiwania dróg wyjścia z impasu już się wyraźnie rozpoczął, choć przebiega – co zrozumiałe – jakby podskórnie, na intelektualnym zapleczu, a nie w pełnym blasku jupiterów. Znaczącym wyjątkiem była pod tym względem robocza podróż prezydenta Sarkozy’ego do Dublina (niezbyt przychylnie oceniona na Wyspach), który oficjalnie udał się tam po to, by zapoznać się z argumentami irlandzkich stron sporu o traktat, ale wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że próbował ich raczej postraszyć i w ten sposób wymusić na rządzie Briana Cowena inicjatywy mające przybliżyć ratyfikację. Tego typu posunięcia – niezależnie od oceny przyświecającego im celu – nie są, niestety, czymś wyjątkowym na unijnym gruncie. Zbliżony scenariusz przerabiano przecież na początku lat 90. w Danii, gdy ta odrzuciła traktat z Maastricht, a sam traktat lizboński stanowił próbę podobnego obejścia wyników referendalnych z Francji i Holandii z 2005 roku. Problem jednak w tym, że takie działania głęboko zapadają w pamięć wyborców, podrywając ich zaufanie zarówno do elit europejskich, jak i unijnych struktur czy instytucji. Dlatego źle by się chyba stało, gdyby również w tym wypadku postanowiono pójść na skróty w celu przeforsowania ostatecznej ratyfi kacji lizbońskiego projektu. Dalsza integracja w Europie, oznaczająca między innymi konieczność spójniejszej polityki zagranicznej, współpracy wojskowej czy zreformowania procesów decyzyjnych, wydaje się niezbędna, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę wyzwania, przed którymi staje Unia: przebudzenie azjatyckich gigantów, szanse i zagrożenia globalizacyjne, kwestie bezpieczeństwa energetycznego, międzynarodowego terroryzmu… To są prawdziwe zadania na w pełni przewidywalną przyszłość. Teraz chodzi o wybór drogi, która do niej będzie prowadzić.

Więcej na łamach wrześniowego „Znaku”

Zamów numer

TADEUSZ JAGODZIŃSKI, dziennikarz, b. pracownik Sekcji Polskiej BBC, absolwent London School of Economics and Political Science.

POCZĄTEK STRONY