|
DIAGNOZY
6 marca zapraszamy w Krakowie na spotkanie z Krystyną Kurczab-Redlich w ramach cyklu „Nowe opisanie świata”.
Rosyjskie upiory (fragment)
KRYSTYNA KURCZAB-REDLICH
Nad Putinem krąży widmo prawdy. Katastrofy,
która grozi władzy, jeśli na nieboskłonie zakłamanej
rzeczywistości, w której przebywa, dosięgnie ją
rzeczywistość prawdziwa. Jeśli w Rosję Pozorów
wedrze się Rosja Faktów.
Prezydenta Putina popiera 85 procent społeczeństwa: tak zapewniają
kremlowscy politolodzy.
Najważniejszy z nich, Gleb Pawłowski, twierdzi: „Rosję dosłownie
rozpiera finansowa i polityczna moc skumulowana w centrum,
na Kremlu, a tej mocy ciągle przybywa”.
Amerykański politolog Allan Lynch ogłasza: „Reżim Putina jest
chyba najlepszy z tych, jakie Rosjanie mieli w całej swojej historii”.
Inny amerykański ekspert (rosyjskiego pochodzenia) Nikołaj Złobin,
członek utworzonego przez Putina dla ekspertów zajmujących
się Rosją ekskluzywnego Klubu „Wałdaj” (który we wrześniu 2007
odbył czwarte już swe posiedzenie za zamkniętymi drzwiami) nie
kryje entuzjazmu dla gospodarza Kremla:
Takich spotkań nie przeprowadza żaden polityk w świecie, żaden prezydent.
Czyż więc Rosja nie jest absolutnie otwartym, demokratycznym i absolutnie wolnym krajem? Prezydent spotyka się z głównymi zachodnimi politologami
i ekspertami zupełnie nieformalnie, bez ochrony i bez pomocników. Kiedy
tak stoisz na werandzie z koniakiem lub lampką szampana, piętnaście centymetrów
od rosyjskiego lidera – wywiera to silne wrażenie.
Tak silne, że znaleźli się na Zachodzie politycy bez mrugnięcia
powiek uznający wybory do Dumy w grudniu 2007 za przeprowadzone
zgodnie z zasadami państwa demokratycznego. A już po tych
wyborach amerykański tygodnik „Time” przyznał Władimirowi Putinowi
tytuł „Człowieka Roku 2007” za „wyjątkowe osiągnięcia przywódcze
– przejęcie kraju pogrążonego w chaosie i doprowadzenie
go do stabilizacji”. To było 18 grudnia 2007.
Nieco wcześniej, 21 listopada 2007, występując w podmoskiewskich
Łużnikach na stadionie zapełnionym swoimi zwolennikami,
Władimir Putin rzucił hasło: bij wroga! W kraju i poza nim. Wróg
wewnętrzny to każdy, kto jest poza partią Jedna Rosja, nieważne –
na lewicy czy na prawicy. Wróg zewnętrzny – jak zwykle: wszyscy
na zachód od Buga oraz – w roli głównej – Stany Zjednoczone. Putin
twardo skandował: Zlikwidujemy! Zwalczymy! Zwyciężymy!
22 listopada w Sierpuchowie pod Moskwą dwudziestoletni działacz
opozycji zjednoczonej w stowarzyszeniu Inna Rosja Jurij Czerwoczkin
rozklejał ulotki wzywające na planowane przez tę organizację
„Marsze Niezgody”. Za nim szło czterech. „Śledzą mnie.
Z milicji. Tutejszej” – zdążył wysłać SMS do znajomych, zanim padły
pierwsze razy. Zmarł trzy tygodnie później, 10 grudnia, nie odzyskawszy
przytomności.
25 listopada w Moskwie i Petersburgu kordony funkcjonariuszy
OMON (specjalne siły milicji) otoczyły manifestantów organizacji
skupiającej opozycję Inna Rosja, bijąc i kopiąc kogo popadnie, przypadkowych
przechodniów też. Komuś (Leonidowi Gozmanowi) złamano
rękę, kogoś brutalnie ciągnięto po ziemi do milicyjnych „suk”,
lidera młodzieżowego Jabłoka Aleksandra Szurszewa pobito aż do
wstrząsu mózgu. Za kraty powędrowało z trzysta osób, wśród nich
i Nikita Biełych – lider Sojuszu Sił Prawicy, i Borys Niemcow – deputowany
do Dumy z ramienia tej partii, i Garri Kasparow – szachowy
mistrz świata, przez dwadzieścia lat występujący pod radziecką,
a później rosyjską flagą, założyciel opozycyjnego Zjednoczonego Frontu Obywatelskiego. Nie zezwolono nawet na przekazanie mu
szczoteczki do zębów. W Sądzie Mieszczańskim, w centrum Moskwy,
zatrzymanych bito wprost na sali sądowej. Adwokatów do nich
nie dopuszczono.
26 listopada w Machaczkale, Farid Babajew, działacz opozycyjnej
partii Jabłoko, wszedł do domu, w którym mieszkał. Padły strzały.
Babajew nie żył. W tym samym – mniej więcej – czasie ludzie
w maskach napadali na pomieszczenia partii SPS (Sojusz Prawicy),
w Stawropolu na przykład rzucając w okna „koktajle Mołotowa”.
W Bibiriewie podczas przedwyborczego zebrania uzbrojeni po
zęby ludzie tłukli pałkami kandydata do Dumy z ramienia KPRF
(Komunistycznej Partii Rosyjskiej Federacji) Mikołaja Zubrilina. Przeciwko
merowi Stawropola Dmitrijowi Kuzminowi, który kandydował
do Dumy z ramienia partii Sprawiedliwa Rosja (nieopozycyjnej,
wymyślonej przez władze jako konkurencja dla prokremlowskiej partii
Jedna Rosja), wytoczono sprawę karną o „naruszanie przedwyborczego
porządku”, a w Samarze kandydatowi z tej partii skonfiskowano
komputery i dokumenty w jego fabryce wyrobów mięsnych.
Tuż przed wyborami ruszyła zaś nagonka na tych, którzy mieli
być obserwatorami w lokalach wyborczych. Zabierano ich z ulicy na
posterunek, straszono, zabierano telefony komórkowe. W Irkucku
spod pomnika Lenina zgarnięto ośmiu obserwatorów z KPRF. Zarzucono
im przygotowywanie aktu terrorystycznego.
Więcej na łamach lutowego „Znaku”
Zamów numer
KRYSTYNA KURCZAB-REDLICH, wieloletnia korespondentka polskich
mediów w Rosji. Z wykształcenia prawnik. Autorka filmów dokumentalnych
o Czeczenii, w której od 1999 roku wielokrotnie bywała,
a także książek o współczesnej Rosji: Pandrioszka (2000)
i Głową o mur Kremla (2007). W 2005 roku czeczeńska organizacja
„Echo wojny” wraz z Amnesty International i Fundacją Helsińską zgłosiły
jej kandydaturę do pokojowej Nagrody Nobla.
POCZĄTEK STRONY |
otrzymywać aktualne informacje o nowościach w miesięczniku ZNAK i wydarzeniach
organizowanych przez SIW Znak wpisz swój e-mail.
