Pytanie brzmi: jaką pozycję w redakcji ma ów korespondent? BBC stosuje zasadę nakazującą w pierwszej kolejności wierzyć własnemu wysłannikowi znajdującemu się na miejscu zdarzeń. Na placówki wysyła się ludzi już doświadczonych, których się darzy zaufaniem i którzy spełniają standardy etyczne wyznaczone przez korporację, dla jakiej pracują. I kiedy dziennikarz obserwuje konflikt, dajmy na to, w Timorze Wschodnim, jest w stanie przekonać swojego redaktora, że to bardzo ważna sprawa, albo z uwagi na kontekst regionalny, albo na szerszy humanitarny wymiar tego, co się dzieje. Jednocześnie ten korespondent powinien zdawać sobie sprawę z własnych ograniczeń, bo czasem nawet to, co widzimy na własne oczy, może okazać się łudzące. Mogę tu podać przykład: wiosną 1993 roku w Londynie znalazłem się blisko wybuchu bardzo dużej bomby. I ponieważ widziałem szyby wylatujące z budynku obok (a odłamki szkła leciały w moją stronę), mój pierwszy wniosek był taki: bomba musiała eksplodować tam w środku. Nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak wielkie podciśnienia tworzą się w przypadku potężnych eksplozji pomiędzy zabudowaniami miejskimi. Szkło jest dosłownie wysysane na zewnątrz. W rzeczywistości wybuchł wtedy ładunek w ciężarówce zaparkowanej jakieś 200 metrów od miejsca, w którym się znajdowałem. W ten sposób naocznie przekonałem się, jak ważne jest to, żeby w naszej pracy czasem kwestionować nawet wrażenia swoich własnych zmysłów.

Więcej na łamach wrześniowego numeru „Znaku”

Zamów numer

TADEUSZ JAGODZIŃSKI, ur. 1962, dziennikarz, w latach 1988–2005 pracował w Sekcji Polskiej BBC. Obecnie kończy studia podyplomowe na wydziale historii stosunków międzynarodowych London School of Economics and Political Science. Mieszka w Londynie.

POCZĄTEK STRONY