Filozof Paul Seabright dowodzi, że Isabel Archer dokonuje paradoksalnego wyboru, kiedy na końcu powieści powraca do okrutnego męża, zamiast wyjechać z Casparem Goodwoodem, swoim wytrwałym adoratorem. Wedle Seabrighta Isabel wybiera nieszczęście, ponieważ dąży do tego, by być osobą dobrą. Jest to dla Seabrighta argument przeciwko filozoficznym teoriom cnoty opartym na charakterze. Isabel przedstawia się tu jako filozofkę, której poglądy na dobry charakter, w znacznej mierze wywiedzione z lektur powieści, prowadzą ją w pułapkę etycznej niespójności. Tymczasem, mówiąc całkiem ściśle, choć James nierzadko wspomina o tym, że jego bohaterka czyta powieści, to jednak w scenie, kiedy jej ciotka widzi ją po raz pierwszy w domu w Albany, umysł Isabel brnie właśnie „przez piaszczystą równinę historii filozofii niemieckiej”. Odpowiadając na tezę Seabrighta, Martha Nussbaum także przyznaje, że Isabel dokonuje błędnego wyboru, ale podaje inne przyczyny niż tylko skupienie bohaterki na jakości własnego „charakteru”. Mówi mianowicie o nieporozumieniu co do pojęcia charakteru w ujęciu arystotelesowskim i literackim oraz o wąskich ramach, na jakie skazywało bohaterkę dziewiętnastowieczne społeczeństwo. Gdyby Isabel miała porządne klasyczne wykształcenie oraz szanse na rozwinięcie działalności społecznej, na pewno nie wybrałaby żałosnego życia w duszącym związku małżeńskim.