Z kamienną już miną wyminęła znajomą smarkulę z gazetkami, patrząc na nią przepisowo jak na powietrze. Chętnie zaimponowałaby tamtej, że nazywa się już Anita i g d z i e pozostawiła zabawę z gazetkami! – ale oczywiście mowy o tym nie było. Sama musiała napawać się rozkoszną myślą, że dopiero dziewiąta, a ona ma już za sobą trzy samodzielne, pierwsze samodzielne, nowe chody. Na punkcie w czytelni poszło gładko – blada panienka, która widziała ją wczoraj z Tuśką, bez słowa wręczyła „zamówioną” książkę. W kwadrans później Anita przewinęła się, bezmyślnie oglądając wszystkie wystawy koło witryny szwedzkiej firmy na Brackiej i stwierdziła, że dzisiaj jest w oknie globus, więc nic. Wcisnęła się w tramwaj w sposób wręcz konkursowy (dzisiejsza harcerska sprawność numer jeden: jeździć osiemnastką!) i punktualnie co do minuty na ulicy Suchej wymieniła uścisk dłoni i parę słów z siwą panią, która poklepała ją z uśmiechem po ramieniu i każdy musiał sądzić, że to dawna wychowawczyni zatrzymała uczennicę, pytając: co porabiasz? (Stara dama była rzeczywiście emerytowaną nauczycielką, choć nie Zosi-Anity. Dopiero teraz czuła, że żyje: boć i POW za młodych lat było ostatecznie raczej grą amatorską...). Zosia, pomykając dalej, wsunęła rękawiczki z nową zawartością za podszewkę celofanowej torby. Koło szczekaczki zatrzymała się pół minuty i sapnęła przez nos z irytacji. „... Admiralicja brytyjska przyznała się oficjalnie do straty 15 000 ton tonażu od dnia...”