We wszystkich typach szkolnictwa w Polsce ciągle istnieje prymat programów i wymagań nad realnymi potrzebami edukacyjnymi dzieci. Specjaliści w poradniach psychologiczno-pedagogicznych zajmują się stwierdzaniem trudności w uczeniu się dzieci, a rodzice bezskutecznie poszukują dla swoich niepełnosprawnych dzieci odpowiednich miejsc edukacyjnych, bo do istniejących wiele z nich ciągle nie pasuje. Możemy mówić o niepowodzeniach szkół w nauczaniu dzieci, ale nie powinno być dzieci z niepowodzeniami szkolnymi. To szkoła ma obowiązek wspomagać rozwój i edukować wszystkie dzieci. Możliwie jak najlepiej, zapewniając każdemu dziecku radość rozwoju, radość zdobywania wiedzy, radość poszerzania swojej sprawności. Z kolei doznawanie przez dzieci niepowodzeń w nauce, poczucie, że jest się kimś gorszym, naznaczonym jako niepełnosprawny w szkole – stanowi krzywdę wyrządzoną przez system oświatowy: dzieciom i rodzicom. Potrzebne są także formy alternatywne w stosunku do nauczania szkolnego, bo przecież są wśród nas dzieci bardzo chore, upośledzone, w wieloraki sposób ograniczone w swoich sprawnościach, których nie można efektywnie uczyć w szkole, natomiast one mogą i powinny się uczyć. Rodzice z dziećmi głęboko upośledzonymi muszą mieć prawo do nauczycieli domowych, opłacanych z funduszu gminy czy państwa, i to nie w wymiarze symbolicznym (dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym, bez względu na poziom nauczania, tygodniowy wymiar zajęć indywidualnego nauczania wynosi od 6 do 8 godzin), ale autentycznie odpowiadającym potrzebom.