OD REDAKCJI

Jaki obraz Boga wyłania się z kart współczesnej literatury polskiej? Czy tematyka religijna jest dla polskich pisarzy ciągle ważna? Takie pytania postawiliśmy naszym Autorom. Okazało się, że bardzo trudno o systematyczny przegląd możliwych wizerunków Boga – trzeba więc zdać się na szkicowość i arbitralny wybór. Ale to przybliżenie pokazało, że bodaj najciekawsze teksty mówią o Bogu ukrytym, o paradoksach wiary i niepewności.

To jeden z powodów, dla których zostali wyróżnieni w numerze Tadeusz Różewicz i Witold Gombrowicz. Osobne artykuły pokazują ich jako patronów religijnego wątpienia i ateizmu. Bo najwyraźniej współcześni pisarze polscy – nawet ci żarliwie religijni – tworzą w cieniu tych wielkich mistrzów podejrzeń.

Pokazuje to w swoim wnikliwym szkicu o współczesnej polskiej prozie Aleksander Fiut. Zarazem ubolewa on nad wtórnością i łatwizną religijnych prowokacji, postulując, by polscy prozaicy porzucili stereotyp i odważyli się skonfrontować z miazgą rzeczywistości, która skrywa nie tylko resentymenty, ale i autentyczne pragnienia religijne. Wojciech Ligęza z kolei kreśli imponującą panoramę polskiej poezji XX wieku, by dowieść, że najsilniej obecny w niej jest Bóg bezimienny, niewidzialny i milczący. Bóg przyzywany jednak przez niespokojne serce. Ważnym kontekstem dla rozważań o Bogu ukrytym w literaturze polskiej jest wspaniały esej Northropa Frye’a o jednym z największych nowożytnych poetów-wizjonerów – Williamie Blake’u.

Przed zbliżającymi się świętami życzymy Państwu, by czas Bożego Narodzenia pomógł przybliżyć się do Boga ukrytego, który jest przecież tak blisko.

POCZĄTEK STRONY