Od Redakcji

Popkultura - jako domena beztroskiej rozrywki pozwalającej oderwać się od problemów codzienności - do połowy XX wieku pozostawała na obrzeżach oficjalnej kultury. W ostatnich dziesięcioleciach jednak stała się dominująca i przeszła najwyraźniej do ataku, wypierając to, co nie poddaje się konsumpcji. Jeśli ma rację Czesław Miłosz, że kultura popularna to chmury jętek jednodniówek lecących do krematorium, to trzeba dziś szczególnej czujności, by dostrzegać i ocalać to, co obdarzone jest długowiecznością.

Jak przekonuje Bartłomiej Dobroczyński, którego tekst o prowokacyjnym tytule Trzecia Rzesza Popkultury otwiera numer, obecne w niej dzisiaj tendencje - jak "terror bycia trendy" i handel prywatnością - wykraczają poza obszar niewinnej zabawy, zagrażając wolności, podmiotowości i prawom jednostki. Dobroczyński twierdzi wręcz, że wpisany w popkulturę kult młodzieńczej niedojrzałości, ma oblicze faszystowskie.

Z Dobroczyńskim ostro spiera się Wojciech Orliński, który traktuje Trzecią Rzeszę Popkultury jako tyradę purytanina skarżącego się na upadek obyczajów. Joanna Olech zasadniczo zgadza się z diagnozą Dobroczyńskiego i proponuje strategię walki z popkulturowym wrogiem - używać narzędzi przeciwnika do osiągania własnych celów. Jacek Podsiadło i ks. Andrzej Luter podważają słuszność hipotezy o faszystowskim obliczu popkultury, ale dzielą z Dobroczyńskim obawy, że coraz mniej wybredne programy typu reality show niszczą tkankę społeczną. Uczestnicy redakcyjnej rozmowy - Wojciech Bonowicz, Mariusz Czubaj, Wiesław Godzic i Ryszard Legutko - polemizują z Dobroczyńskim i rekonstruują wpisaną w popkulturę wizję człowieka.

POCZĄTEK STRONY